بر اساس قدرت توانایی یک ماده برای به دست آوردن الکترون، می توان آن را به اکسیدان های قوی، اکسیدان های متوسط و اکسیدان های ضعیف طبقه بندی کرد تا به طور تقریبی عملکرد آن را در واکنش های ردوکس توصیف کند. با این حال، مرز این طبقه بندی مبهم است. گاهی اوقات، مرز بر اساس اکسیژن (O2/H2O، E∅=1.229V [2]) و یون‌های آهن (Fe{3+/Fe2+، E∅=0.771V [2]) است. گونه هایی با قدرت اکسیداسیون بیش از اکسیژن، اکسیدان های قوی، آن هایی که ضعیف تر از یون های آهن هستند اکسیدان های ضعیفی هستند و آن هایی که در بین آن ها قرار دارند اکسیدان های متوسطی هستند. با توجه به درجه خطر آنها به اکسیدان های اولیه و اکسیدان های ثانویه تقسیم می شوند.
اکسیدان ها بر اساس ترکیب شیمیایی به اکسیدان های معدنی و اکسیدان های آلی طبقه بندی می شوند. همچنین می توان آنها را بر اساس محیط مورد نیاز برای واکنش اکسیداسیون به سه دسته زیر طبقه بندی کرد:
(1) اکسیدان های محیط اسیدی (به عنوان مثال، پراکسید هیدروژن، اسید پراستیک، دی کرومات سدیم، اسید کرومیک، اسید نیتریک، پرمنگنات پتاسیم، پرسولفات آمونیوم).
(2) عوامل اکسید کننده در محیط های قلیایی (مانند هیپوکلریت سدیم، پر کربنات سدیم، پربورات سدیم، پربورات پتاسیم).
(3) عوامل اکسید کننده در محیط های خنثی (به عنوان مثال، برم، ید).
