حلال ها نقش بسزایی در چسب ها دارند. برخی به عنوان واسطه در واکنش های پلیمریزاسیون عمل می کنند، واکنش را کند می کنند و کنترل دما را تسهیل می کنند. برخی دیگر مونومرها و مواد افزودنی را تصفیه می کنند. برخی مواد پایه را حل می کنند تا جزء چسب شوند. برخی چسب را تا یک ویسکوزیته خاص رقیق می کنند و باعث خیس شدن و تسهیل استفاده می شوند. برخی نرخ تبخیر را تنظیم می کنند. برخی از ژل شدن جلوگیری می کنند و پایداری ذخیره سازی را افزایش می دهند. برخی از آنها قبل از چسباندن به عنوان مواد تمیز کننده سطح عمل می کنند. برخی از آنها برای اتصال مستقیم برخی محصولات ترموپلاستیک استفاده می شود. و برخی می توانند هزینه ها را کاهش داده و کارایی را بهبود بخشند.
انتخاب حلال مناسب بسیار مهم است و نیاز به در نظر گرفتن عوامل متعددی مانند حلالیت، نرخ تبخیر، ایمنی، صرفه جویی، در دسترس بودن و پایداری ذخیره سازی دارد. یک حلال خوب باید دارای خواص انحلال پذیری عالی باشد که با پارامترهای حلالیت و شاخص پیوند هیدروژنی قابل تعیین است. سرعت خشک شدن چسب ها رابطه مستقیمی با میزان تبخیر حلال دارد. چسب های مبتنی بر حلال{3}}به طور ایده آل باید تمام حلال را تبخیر کنند. به طور کلی، خشک شدن سریعتر مورد نظر است که نیاز به انتخاب حلال هایی با نقطه جوش کمتر دارد. اکثر حلال های آلی قابل اشتعال هستند و هنگامی که بخارات حلال به غلظت معینی در هوا می رسند، می توانند منفجر شوند. بنابراین، ایمنی حلال باید به دقت مورد توجه قرار گیرد. اکثر حلال های آلی نیز سمی هستند و سلامت انسان را تهدید می کنند و محیط زیست را آلوده می کنند و باید به آنها توجه کافی شود. حلال ها بخش بزرگی از چسب های مبتنی بر حلال-را تشکیل می دهند، بنابراین باید هزینه را در نظر گرفت. تا حد امکان باید از حلال های ارزان قیمت و در دسترس استفاده کرد.
