هر روش برای ساخت کاتالیزورها در واقع ترکیبی از یک سری واحد عملیاتی است. برای راحتی، واحدهای عملیاتی کلیدی و متمایز به عنوان روش ساخت نامگذاری شده اند. روش های سنتی شامل اختلاط مکانیکی، رسوب، اشباع، تبخیر محلول، ذوب حرارتی، لیچینگ (لیچینگ) و تبادل یونی است. روش های جدیدتر شامل پیوند شیمیایی و فیبروز است.
اجرای این روش ساده و آسان است. به عنوان مثال، در ساخت گوگردزدای تبدیلی-جذب، اجزای فعال (مانند دی اکسید منگنز، اکسید روی، و کربنات روی) و مقدار کمی ماده چسبنده (مانند اکسید منیزیم و اکسید کلسیم) اندازه‌گیری می‌شوند و به‌طور مداوم به یک دیسک چرخشی قابل تنظیم اضافه می‌شوند. به طور همزمان، آب اندازه‌گیری شده به داخل اسپری می‌شود و پودر غلت می‌شود، مخلوط می‌شود و به شکل کره‌هایی با قطر یکنواخت متصل می‌شود. سپس این کره ها خشک و کلسینه می شوند تا محصول نهایی به دست آید.
از این روش برای ساخت کاتالیزورهایی استفاده می شود که به پراکندگی بالا نیاز دارند و حاوی یک یا چند اکسید فلزی هستند. در ساخت کاتالیزورهای چند جزئی، شرایط بارش مناسب برای اطمینان از همگنی ترکیب محصول و تولید کاتالیزورهای با کیفیت{2} بسیار مهم است. روش معمول شامل افزودن یک رسوب دهنده (مانند کربنات سدیم یا هیدروکسید کلسیم) به محلول یک یا چند نمک فلزی و به دنبال آن رسوب، شستشو، فیلتراسیون، خشک کردن، شکل دهی و تکلیس (یا فعال سازی) برای به دست آوردن محصول نهایی است.
